در این مقاله، اثر منیزیم هیدروکسید و دیمر L-لاکتید به عنوان افزودنی بر خواص گرمایی و شکل شناسی فیلم های پلی (-Lلاکتید)، PLLA، بررسی شده است. از این رو، فیلم های PLLA خالص و حاوی 10 درصد وزنی-وزنی افزودنی به روش قالب گیری با تبخیر حلال در حلال دی کلرومتان و دمای محیط تهیه شدند. هم چنین، به منظور مطالعه اثر تاریخچه گرمایی پلیمر بر خواص آن، فیلم های تهیه شده در سه فرایند مختلف گرمایی قرار گرفتند. در فرایند الف، فیلم ها به مدت 1h در دمای 140°C نگه داری و سپس تا دمای محیط سرد شدند. در فرایند ب، فیلم ها ابتدا ذوب شده و سپس فرایند الف تکرار شد. در فرایند ج، فیلم ها ابتدا ذوب و سپس تا دمای صفر درجه سرد شدند پس از آن، فرایند الف تکرار شد. خواص بلورینگی و شکل شناسی فیلم ها به کمک گرماسنج پویشی تفاضلی و میکروسکوپ نوری قطبیده مطالعه شد. نتایج نشان می دهد، درصد بلورینگی و تشکیل گویچه در فیلم های PLLA تحت تاثیر تاریخچه گرمایی و وجود افزودنی قرار می گیرد. دمای ذوب (Tm) فیلم های PLLA با انجام فرایند تنش زدایی گرمایی تغییر نمی کند. در حالی که تغییرات مشاهده شده در فیلم های PLLA پیش از تنش زدایی قابل ملاحظه است. هم چنین، در فرایند ب گویچه های درشت تر در نمونه ها ایجاد می شود و در فرایند ج به دلیل سرد کردن ناگهانی سرعت هسته زایی افزایش می یابد و تعداد گویچه ها بیشتر می شود.

سابقه و هدف: کره زمین به عنوان بستر حیات انسان و سایر موجودات از چندین اکوسیستم قابل تشخیص تشکیل شده است که هریک از آنها در ارتباط با سایرین نقش بسیار مهمی را ایفا می کنند. یکی از آن اکوسیستم ها، جنگل است. از نظر علم اکولوژی، جنگل یک اکوسیستم کامل و پیچیده بوده که کامل بودن آن نیاز به تعادل بسیاری از نیروها به لحاظ کمی و کیفی دارد، در این تعادل قارچ ها یکی از منابع مهم موجود در اکوسیستم ها بوده که در حیات دیگر موجودات زنده نقش داشته و به عنوان بخشی از تنوع زیستی جنگل محسوب می شوند. ازاین رو، شناخت شرایط اکولوژیکی و فراوانی قارچ ها، قدم اولیه برای مطالعات بوده که هر اندازه کامل تر باشد، طرح های تحقیقاتی و برنامه های اجرایی موفق تر خواهند بود. به همین منظور، مطالعه پیش رو به بررسی ارتباط عوامل فیزیوگرافی با قارچ های پلی پور در جنگل های نکا در استان مازندران پرداخته است.مواد و روش ها: منطقه مورد مطالعه بر اساس کتابچه طرح و نظر کارشناسان طرح جنگل داری انتخاب شد. پس از جنگل گردشی اولیه در یک نیمرخ ارتفاعی، مجموعه های مورد بررسی انتخاب شدند. سپس بر اساس نقشه توپوگرافی 1:25000 جنگل به سه طبقه ارتفاعی تقسیم شد. طبقه اول با 400-200 متر ارتفاع از سطح دریا، طبقه دوم با ارتفاع 800-400 متر و طبقه سوم بیشتر از 800 متر ارتفاع از سطح دریا بوده است. در هر طبقه ارتفاعی، 30 قطعه نمونه (پلات 10 آری) به صورت تصادفی- سیستماتیک پیاده شد. فاصله بین پلات ها روی خط ترانسکت در هر طبقه ارتفاعی حداقل 500 متر در نظر گرفته شد. در هر قطعه نمونه بررسی ها انجام شده و نمونه ها برای مطالعات بعدی به آزمایشگاه انتقال داده شدند. شناسایی قارچ ها با بررسی خصوصیات ماکروسکوپی و میکروسکوپی و بوسیله روش های ارائه شده در منابع معتبر انجام شد. ثبت اطلاعات اکولوژی در فرم های جمع آوری داده ها انجام گردید. برای بررسی رابطه بین عوامل اکولوژیک مانند فصل، ارتفاع، جهت و شیب با فراوانی گونه های قارچ از جدول های توافقی دو طرفه و آماره کرامر و نیز همبستگی رتبه ای اسپیرمن استفاده شد. تجزیه و تحلیل ها با استفاده از نرم افزارSPSS v.16  انجام شد.نتایج و یافته ها: نتایج نشان داد، از بین 1057 نمونه قارچ پلی پور جمع آوری شده، تعداد 39 گونه پلی پور شناسایی شدند. به طوری که این گونه ها روی 10 میزبان درختی و درختچه ای بودند. بیشترین فراوانی مربوط به قارچ Trametes versicolor (حدود 22 درصد) بوده است. خانواده Polyporaceae با تعداد 13 جنس و 20 گونه (50 درصد) دارای بیشترین فروانی و خانواده Hapalopilaceae و Schizoporaceae با یک جنس و یک گونه (3 درصد) دارای کمترین فراوانی بوده است. بیشترین تعداد قارچ به ترتیب در فصل پاییز با 382 مورد (36 درصد)، فصل تابستان با 371 مورد (35 درصد) و فصل بهار با 304 مورد (29 درصد) برآورد شد. قارچ جمع آوری شده در دامنه ارتفاعی 800-400 متر با 38 درصد از دو دامنه ارتفاعی 400-200 متر و 1200-800 متر بیشتر بوده است. در بررسی کلی فراوانی قارچ های پلی پور شناسایی شده با جهت ها در منطقه مورد مطالعه، مشخص شد که جهت های شمالی با 54 درصد بیشترین فراوانی را داشته است. همچنین قارچ ها به ترتیب در شیب های 0 تا 25 درصد (با 56 درصد فراوانی)، شیب های 25 تا 50 درصد (با 42 درصد فراوانی) و در شیب های بالای 50 درصد (با 2 درصد فراوانی) بیشترین فراوانی را داشته اند.نتیجه گیری: از آنجایی که هر گونه تغییر در عملکرد جامعه قارچی می تواند در سلامتی و تولید جامعه گیاهی تأثیرگذار باشد، ازاین رو، مطالعه و شناخت ارتباط بین فراوانی قارچ ها با عوامل فیزیوگرافی برای حفظ سلامتی، تنوع، فراوانی و تولید قارچ ها ضروری به نظر می رسد.

پلی ( L- لاکتید) یک پلیمر زیست تخریب پذیر نیمه بلوری است که گونه های با وزن مولکولی زیاد آن در ساخت محصولات کاشتنی در بدن کاربرد دارد و معمولا از پلیمر شدن حلقه گشای دی استر حلقوی  L-لاکتیک اسید (L -لاکتید) در مجاورت کاتالیزور غیر رسمی و تایید شده قلع اکتوات بدست می آید. یکی از روشهای متداول برای سنتز این مواد پلیمر شدن توده مذاب است. اما دمای بالای واکنش در این روش باعث تخریب گرمایی پلیمر در حال سنتز می شود. بنابراین انتخاب دما و زمان سنتز برای دستیابی به حداکثر وزن مولکولی اهمیت بسیار زیادی دارد. در این پژوهش، به مطالعه این موضوع پرداخته می شود. نتایج آزمایشها نشان می دهد که حداکثر وزن مولکولی پلیمر و زمان دستیابی به آن با دمای واکنش رابطه عکس دارد و با کاهش دمای سنتز هر چند زمان لازم برای دستیابی به حداکثر وزن مولکولی افزایش می یابد، اما مقدار وزن مولکولی بیشتر می شود. همچنین، در دماهای سنتز پایینتر از دمای ذوب پلیمیر، حداکثر وزن مولکولی و سرعت تخریب تغییر زیادی با دما نمی کند، زیرا در دماهای بالاتر از دمای ذوب پلیمر امکان تخریب آن بیشتر است. دماهای انتقال شیشه ای و ذوب پلی (L -لاکتید) نیز به ترتیب در محدوده 69-65 و160-180˚C است و با وزن مولکولی پلیمر رابطه مستقیم دارد.

امروزه القا پلی پلوئیدی با استفاده از مواد شیمیایی جهش زا، به عنوان یکی از روشهای اصلاح گیاهان دارویی به منظور افزایش قابلیت تولید متابولیت های ثانویه مورد استفاده قرار می گیرد. در این پژوهش، برای القای پلوئیدی در گیاه دارویی بادرنجبویه (Melissa officinalis L.) از تیمار کلشی سین روی جوانه های انتهایی باززایی شده در شرایط درون شیشه ای بهره گرفته شد. کلشی سین با غلظت های0.00 ، 0.05، 0.10 و %0.20 (وزنی به حجمی)، در دو زمان 24 و 48 ساعت مورد استفاده قرار گرفت و سطح پلوئیدی در ریزنمونه های زنده مانده از طریق شمارش کروموزوم ها در نمونه های نوک ریشه و فلوسایتومتری نمونه های برگی بررسی شد. 10 روز پس از اعمال تیمارها، ریزنمونه های شاهد بیشترین درصد زنده مانی را با میانگین %100 نشان دادند، درحالی که با مقایسه بین سه تیمار0.05 ، 0.10 و %0.20 کلشی سین، بالاترین میانگین بقا ریزنمونه ها در تیمار %0.05 کلشی سین به مدت 24 ساعت برابر با %63.8 مشاهده گردید. در مقابل؛ بالاترین میزان مرگ و میر در اثر کاربرد این ماده روی شاخه های انتهایی در غلظت %0.20 به مدت 48 ساعت مشاهده شد. نتایج حاصل از شمارش کروموزوم و تجزیه فلوسایتومتری نشان دادند که تیمار شاخه های انتهایی با غلظت %0.05 کلشی سین به مدت 24 و 48 ساعت و همچنین غلظت %0.10 پس از 24 ساعت، تیمارهای موثر در القا پلی پلوئیدی و تولید میکسوپلوئید در این گیاه بودند. در مجموع تیمار%0.05  کلشی سین به مدت 48 ساعت با بازدهی %33.3 تولید گیاهان پلی پلوئید، مناسبترین تیمار بکارگرفته شده برای القای پلوئیدی در این گیاه بود.

به منظور بررسی کارایی خاکپوش های پلاستیکی در زراعت خیار و انتخاب روش مناسب کاشت روی پشته، آزمایشی در سال های 1379 و 1380 روی رقم خیار هیبرید سوپردامینوس در مزرعه آزمایشی ایستگاه تحقیقات کشاورزی کبوترآباد در شهرستان اصفهان انجام شد. طرح آماری مورد استفاده کرت های خرد شده (Split plot) در قالب بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار بود. پوشش خاک در سه سطح مالچ مشکی، مالچ شفاف و بدون مالچ به عنوان عامل اصلی و روش کاشت در دو سطح (یک طرف پشته و دو طرف پشته) به عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شد. در مراحل رشد، مدیریت مزرعه اعمال گردید و یادداشت برداری از تیمارها و جمع آوری اطلاعات به عمل آمد. نتایج نشان داد که مالچ پلی اتیلن شفاف تاثیر مثبتی بر روی جوانه زدن بذر و تولید محصول اول فصل داشت. برای مالچ شفاف، مالچ مشکی و بدون مالچ به ترتیب عملکردهای 5/57، 2/40 و 6/33 تن در هکتار به دست آمد. بیشترین رشد رویشی بوته خیار و حداقل وزن تر علف های هرز در واحد سطح در تیمار مالچ مشکی حاصل شد. مالچ های پلی اتیلن در حفظ رطوبت بستر کاشت به نحو مطلوبی موثر بودند. بیشترین بازده محصول در روش کاشت دو طرف پشته حاصل شد، در حالی که کاشت یک طرفه، سبب افزایش طول و وزن تر بوته و میوه درجه یک گردید.

در این تحقیق تغییرپذیری پلی آمین های پوترسین (put)، اسپرمیدین (spd)، اسپرمین (spm) و نشت الکترولیت (EL) در سه ژنوتیپ K-S-31167،GE-288 و NAZ لوبیا تحت تنش خشکی بررسی شد. تنش خشکی در مرحله گلدهی بر پایه ظرفیت زراعی و در گلخانه انجام شد. در هر سه ژنوتیپ با افزایش شدت تنش، محتوای پوترسین و اسپرمین افزایش یافت. بیشترین افزایش پوترسین در ژنوتیپ حساس به خشکی NAZ و بیشترین افزایش اسپرمین در ژنوتیپ مقاوم به خشکی K-S-31167 مشاهده شد. دو ژنوتیپ K-S-31167 و NAZ افزایش پیوسته در محتوای اسپرمیدین را نشان دادند اما در ژنوتیپ GE-288 کاهش و پس ازآن افزایش در محتوای اسپرمیدین مشاهده شد. ژنوتیپ حساس (NAZ) گرایش به تجمع پوترسین و ژنوتیپ مقاوم (K-S-31167) گرایش به تجمع اسپرمین نسبت به دیگر پلی آمین ها دارند. تنش باعث افزایش در نشت الکترولیت در هر سه ژنوتیپ شد. نتایج نشان داد که ژنوتیپ مقاوم به خشکی K-S-31167 نشت الکترولیت کمتری نسبت به ژنوتیپ حساس NAZ داشت.

پلی آمین ها به وسیله آنزیم های آمین اکسیداز شامل آمینواکسیدازهای حاوی مس (CuPAO) و پلی آمین اکسیدازهای (PAO) وابسته به FAD به صورت اکسیداتیو دآمینه می شوند. شواهد زیادی مبنی بر نقش ضروری پلی آمین اکسیدازها در رشد و نمو گیاهان مانند اندام زایی و پیری و نیز پاسخ به تنش های زیستی و غیرزیستی وجود دارد. در دسترس قرار گرفتن توالی ژنوم ذرت فرصت بسیار مناسبی برای مستندسازی، گروه بندی و نیز مطالعات ژنومیکس مقایسه ای مهیا ساخته است. در این مطالعه از طریق آنالیزهای بیوانفورماتیک، ZmPAO1تاZmPAO9 در ژنوم ذرت شناسایی شد. آنالیز فیلوژنتیک نشان داد که ژن های ZmPAO همانند اورتولوگ آن ها در آرابیدوپسیس و برنج به سه گروه اصلی تقسیم می شوند. ضمن اینکه ژن های PAO ذرت ارتباط تکاملی نزدیک تری با ژن های برنج در مقایسه با آرابیدوپسیس دارند. مطالعه ساختار ژنی نشان داد که تعداد اینترون های ZmPAO از صفر تا نه متغیر است و روی چهار کروموزوم از ده کروموزوم ذرت قرارگرفتهاست. مضاعف شدگی تاندوم و سگمنتال موجب افزایش تعداد اعضای خانواده ژنی PAO در ذرت شده اند. با استفاده از داده های ریزآرایه در دسترس، پروفایل رونوشت برداریژن هایZmPAO در فرآیندهای رشد و نمو ذرت ارزیابی و نتایج نشان دهنده نقش احتمالی آن ها در تنظیم نمو بود. نتایج این مطالعه اطلاعات پایه ای را ارایه کرد که برای مطالعات عملکردی آینده در مورد فعالیت ژن های ZmPAO در بافت ها، نقش آن ها در نمو و نیز در پاسخ به تنش ها مفید و موثر است.

استفاده از ژن اولئوزین گیاهی یک روش مناسب برای تولید و تجمع پروتئین نوترکیب در مقیاس زیاد و همچنین استخراج راحت تر و ارزان تر می باشد. اتصال اولئوزین به ژن موردنظر، موجب هدف گیری پروتئین نوترکیب به اجسام روغنی بذر می شود. در سال های اخیر، به منظور افزایش کارایی اولئوزین در تولید پروتئین نوترکیب، چند ژن اولئوزین (پلی اولئوزین)، به ژن هدف متصل می شود. این امر سبب تولید و تجمع پروتئین نوترکیب در سطوح اقتصادی در بذر می گردد. از این رو برای افزایش میزان تجمع پروتئین پروانسولین در بذر گیاه کلزا، یک سازه ی تلفیقی پلی اولئوزین-پروانسولین طراحی و ساخته شد. در طراحی این توالی به ترتیب از سمت /5 توالی، یک توالی کزاک، یک برچسب هیستیدین، سه ژن اولئوزین، یک جایگاه پروتئولیتیکی برای پروتئاز، ژن پروانسولین و یک کدون پایان تترانوکلئوتید قرار گرفت. این تلفیق ژنی پس از سنتز در ناقل pUC57 قرار داده شد. تلفیق ژنی، پس از هضم آنزیمی به وسیله ی آنزیم های BamHI و SacI از pUC57 جداسازی و در ناقل دوتایی pBI121 همسانه سازی گردید. پس از تائید درج تلفیق ژنی در ناقل pBI121 با استفاده از روش های PCR، هضم آنزیمی و توالی یابی، ناقل نوترکیب به سویه ی LBA4404 اگروباکتریوم انتقال داده شد. این باکتری برای تراریختی ریزنمونه های کوتیلدون و هیپوکوتیل کلزا مورد استفاد قرار گرفت. نوساقه های باززایی شده در محیط انتخابی حاوی کانامایسین گزینش شدند. آنالیز گیاهان تراریخته در سطح DNA با استفاده از روش PCR انجام و یک قطعه ی 120 جفت بازی (مطابق با بخشی از ژن پروانسولین) تکثیر شد. همچنین تکثیر این قطعه ی 120جفت بازی با روش RT-PCR، بیانگر بیان ژن هدف در گیاهان تراریخته بود.

در بررسی نقش پلی آمین ها (PAs) در پاسخ به تنش سرما (° C 4) در ژنوتیپ متحمل (Sel96th 11439) و حساس (ILC533) نخود (Cicer arietinum L. )، محتوی پوتریسین (Put)، اسپرمیدین (Spd)، اسپرمین (Spm)، پراکسید هیدروژن (H2O2) و بیان نسبی ژن های مسیر بیوسنتز Put، آرژنین دکربوکسیلاز (ADC) و ارنیتین دکربوکسیلاز (ODC) مطالعه شد. در ژنوتیپ متحمل محتوی H2O2 پس از افزایش معنی دار در روز اول، در روز ششم تنش کاهش یافته (بیش از 7/4 درصد)، به طوری که تجمع آن در مقایسه با شرایط شاهد کمتر شد، در حالی که تجمع آن در ژنوتیپ حساس در مقایسه با شرایط شاهد افزایش یافت (تا50 درصد). تحت تنش سرما به موازات کاهش خسارت سلولی (H2O2) محتوی هر سه نوع PAs به ویژه Put تحت تنش سرما در مقایسه با شرایط شاهد افزایش یافت (حداکثر تا 116 درصد)، در حالی که در ژنوتیپ حساس در روز ششم تنش افزایش محتوی Put در مقایسه با ژنوتیپ متحمل کم تر بود (تا 14 درصد). بنابراین، به نظر می رسد که Put به عنوان محافظت کننده در پاسخ به تنش سرما در اثر خسارت القایی تنش تجمع می یابد. تحت تنش سرما به موازات افزایش میزان Put، محتوی Spd و Spm نیز در مقایسه با شرایط شاهد افزایش یافت (به ترتیب حداکثر تا 66 و 69 درصد) به طوری که افزایش آن ها در ژنوتیپ متحمل بیش تر از ژنوتیپ حساس بود. تحت تنش سرما میزان بیان ژن ADC در مقایسه با شاهد در هر دو ژنوتیپ افزایش یافت (حداکثر تا بیش از 26 برابر) در حالی که میزان بیان ژن ODC در هر دو ژنوتیپ در مقایسه با شاهد کاهش یافت (تا بیش از 2 برابر). نتایج نشان داد که تحت تیمارهای آزمایش افزایش بیوسنتز Put وابسته به بیان ژن ADC مسیری غالب در مقایسه با مسیر ODC در نخود است. احتمالا افزایش بیان نسبی ژن ADC با تولید Put باعث افزایش تحمل به تنش سرما می شود. بنابراین افزایش میزان پلی آمین ها (PAs) به ویژه Put، که احتمالا با افزایش بیان ژن ADC سنتز می شود، در بهبود تحمل به تنش سرما نخود زراعی نقش مهمی ایفا می کند.

این تحقیق به منظور ارزیابی تاثیر کود­ اوره و محلول­پاشی­ نانو­نیتروژن و آمینواسید بر نوع ترکیبات پلی­فنولی و محتوای نیتروژن کل در اندام هوایی گیاه سرخارگل (Echinacea purpurea)، بر پایه فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در بهار سال 1398 انجام گرفت. فاکتورهای آزمایش شامل فاکتور اول کود اوره (0، 100 و 200 کیلوگرم در هکتار)، فاکتور دوم محلول پاشی با نانوکودنیتروژن (0، 1 و 3 گرم در لیتر) و فاکتور سوم محلول­پاشی با آمینواسید تجاری فرمولایف (0، 1 و 3 گرم در لیتر) بودند. برداشت در زمان گلدهی گیاه انجام شد و بعد از خشک کردن گیاه در سایه، عصاره هیدروالکلی اندام هوایی به روش استخراج با امواج فراصوت تهیه گردید. تشخیص و اندازه­گیری ترکیبات پلی­فنولی موجود در عصاره بوسیله دستگاه کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا صورت گرفت. اعمال تیمارهای نیتروژن بر ترکیبات پلی فنولی گیاه سرخارگل تأثیر مثبتی داشت و هر ترکیب فنولی در یک تیمار خاص به بیشترین مقدار رسید. به­طوری­که ترکیب اسید گالیک Gallic acid)) با اعمال 3 گرم در لیتر از نانوکودنیتروژن و ترکیبات اسید سینامیک (cinnamic acid) و آپی­چنین به ترتیب با اعمال 1 و 3 گرم در لیتر از آمینواسید به حداکثر مقدار خود رسیدند. همچنین، ترکیبات اسید کلروژنیک (chlorogenic acid) و کوئرستین (quercetin) با اعمال همزمان 1 گرم در لیتر از نانوکودنیتروژن و 3 گرم در لیتر از آمینواسید، ترکیبات اسید کوماریک (comaric acid) و اسید رزماریک (romaric acid) با اعمال همزمان 3 گرم در لیتر از آمینواسید و 200 کیلوگرم بر هکتار اوره و ترکیبات کافئیک اسید و روتین (rutin) با اعمال 200 کیلوگرم بر هکتار اوره به بیشترین مقدار خود رسیدند. از آنجایی که تیمار 3 گرم در لیتر از آمینواسید و 200 کیلوگرم بر هکتار اوره، بیشترین مقدار ترکیبات اسید کوماریک (comaric acid) و اسید رزماریک (romaric acid) را ایجاد نمود و آسیب کمتری نیز به مقدار ترکیبات مهم اسید گالیک Gallic acid))، اسید کلروژنیک (chlorogenic acid) و روتین (rutin) زد، لذا می تواند به عنوان تیمار بهینه جهت افزایش محتوای ترکیبات مهم پلی فنولی گیاه سرخارگل معرفی شود. اندازه گیری محتوای نیتروژن گیاه نیز نشان داد که با محلول­پاشی نانونیتروژن و آمینواسید و کوددهی اوره، میزان نیتروژن کل در اندام هوایی گیاه نسبت به شاهد افزایش می­ یابد.